روزه‌های حرام و مکروه

روزه‏‌هاى حرام و مكروه

مسأله 1801 ـ روزه عيد فطر و قربان حرام است. و نيز روزى را كه انسان نمى‏داند آخر شعبان است، يا اوّل رمضان، نبايد به نيّت اوّل رمضان روزه بگيرد و اگر نيّت اوّل رمضان كرد، باطل است اگرچه بعد معلوم شود اوّل رمضان بوده است. اگر به نيّت اوّل رمضان روزه بگيرد حرام مى‏باشد.
مسأله 1802 ـ اگر زن بواسطه گرفتن روزه مستحبّى حقّ شوهرش را از بين ببرد روزه برايش حرام است و اگر شوهر، او را از گرفتن روزه مستحبّى منع كند، اگر چه با حقّ استمتاع شوهر منافات نداشته باشد بنابر احتياط مستحب خوددارى كند.
مسأله 1803 ـ روزه مستحبّى اولاد اگر اسباب اذيت پدر و مادر شود جايز نيست بلكه اگر اسباب اذيت آنان نشود ولى او را از گرفتن روزه مستحبّى‏ جلوگيرى كنند احتياط واجب آن است كه روزه نگيرد.
مسأله 1804 ـ اگر فرزند بدون اجازه پدر روزه مستحبّى بگيرد و در بين روز پدر، او را نهى كند، چنانچه مخالفت با او موجب اذيتش باشد بايد افطار نمايد.
مسأله 1805 ـ كسى كه مى‏داند روزه براى او ضرر ندارد اگرچه دكتر بگويد ضرر دارد، بايد روزه بگيرد و كسى كه يقين يا گمان دارد كه روزه برايش ضرر دارد اگرچه دكتر بگويد ضرر ندارد، بايد روزه نگيرد و اگر روزه بگيرد صحيح نيست مگر آن كه به قصد قربت بگيرد و بعد معلوم شود ضرر نداشته.
مسأله 1806 ـ اگر انسان احتمال بدهد كه روزه برايش ضرر دارد و از آن احتمال، ترس براى او پيدا شود چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد، نبايد روزه بگيرد و اگر روزه بگيرد صحيح نيست مگر آن كه به قصد قربت گرفته باشد و بعد معلوم شود ضرر نداشته.
مسأله 1807 ـ كسى كه عقيده‏اش اين است كه روزه براى او ضرر ندارد، اگر روزه بگيرد و بعد از مغرب بفهمد روزه براى او ضرر داشته روزه‏اش صحيح است.
مسأله 1808 ـ غير از روزه‏هايى كه گفته شد، روزه‏هاى حرام ديگرى هم هست كه در كتابهاى مفصّل گفته شده است.
مسأله 1809 ـ روزه روز عاشورا، و روزى كه انسان شك دارد روز عرفه است يا عيد قربان، مكروه است.