احرام حجّ

و در آن چند مسأله است:

(922)م - واجب است بر مکلّف که بعد از تمام شدن اعمال عمره، احرام ببندد براى حج تمتّع.

(923)م - اگر نیّت کند حج تمتّع را و لبّیک‏هاى واجب را به طورى‏که در احرام عمره ذکر شد بگوید محرم مى‏شود، و لازم نیست قصد کند احرام بستن را و همچنین لازم نیست قصد کند ترک محرّمات را چنانچه در احرام عمره گذشت.

(924)م - نیّت باید خالص براى اطاعت خداوند باشد، و ریا موجب بطلان عمل است.

(925)م - کیفیّت احرام بستن و لبّیک گفتن همان نحو است که در احرام عمره ذکر شد.

(926)م - تمام چیزهایى که در محرّمات احرام بیان شد در این احرام هم حرام است، و آنچه کفّاره داشت کفّاره دارد به همان ترتیب.

(927)م - وقت احرام موسّع است، و تا وقتى که بتواند بعد از احرام به وقت اختیارى عرفه برسد مى‏تواند تأخیر بیندازد و از آن وقت نمى‏تواند عقب بیندازد.

(928)م - احتیاط واجب آن است که کسى که از عمره تمتّع فارغ شد و مُحِل گردید از مکّه خارج نشود بدون حاجت، و اگر حاجتى براى بیرون رفتن پیش آمد احتیاط واجب آن است که محرم شود به احرام حج و بیرون رود و به همان احرام براى اعمال حج برگردد.

(929)م - اگر بدون حاجت و بدون احرام بیرون رفت از مکّه لکن برگشت و احرام بست و حج بجا آورد عملش صحیح است.

(930)م - مستحب است احرام بستن در روز ترویه (هشتم ذى‏حجه)، بلکه احوط است.

(931)م - محلّ احرام حج، شهر مکّه است هر موضع که باشد گرچه در محلّه‏هاى تازه ساز، ولى مستحب است کنار مقام ابراهیم‏علیه السلام یا در حجر اسماعیل‏علیه السلام واقع شود.

(932)م - اگر فراموش کند احرام بستن را و بیرون رود به منى و عرفات، واجب است برگردد به مکّه و احرام ببندد، و اگر ممکن نشد به واسطه تنگى وقت یا عذر دیگر از همانجا که هست محرم شود.

(933)م - اگر یادش نیاید که احرام نبسته مگر بعد از تمامى‏اعمال، حجّش صحیح است ظاهراً و احتیاط مستحب آن است که اگر یادش آمد بعد از وقوف به عرفات و مشعر یا قبل از فارغ شدن از اعمال، تمام کند حج را و در سال بعد اعاده کند.

(934)م - جاهل به مسأله اگر احرام نبندد در حکم کسى است که به واسطه فراموشى احرام نبسته.

(935)م - اگر کسى از روى علم و عمد ترک کند احرام را تا زمان فوت وقوف به عرفات و مشعر، حج او باطل است.

مسائل متفرّقه احرام حج‏

(936)س - فاصله بعضى از محلّات جدید الاحداث مکّه تا مسجد الحرام بیش از 18 کیلومتر است و شاید عرفاً از توابع مکّه حساب شوند نه این که جزء مکّه باشند، چرا که تابلوى راهنمایى با فلش جهت مکّه را مشخّص نموده‏اند، با این کیفیّت آیا مى‏توان براى حج در محلّات فوق الذّکر مُحرم شده‏

ج - اگر از محلّات مکّه است مانع ندارد، و اگر از محلّات آن نیست یا مورد شک است، کفایت نمى‏کند.

(937)س - اشخاص معذورى که مى‏توانند اعمال مکّه را بر وقوفین مقدّم بدارند اگر جهلاً بدون احرام، اعمال مکّه را قبل از وقوفین انجام دادند چه صورتى دارد؟

ج - کفایت نمى‏کند و باید یا قبل از وقوفین، آنها را با احرام اعاده کنند یا بعد از وقوفین و اعمال، آنها را بجا آورند.

(938)س - حاجى در عرفات یا منى فهمید که در احرام حج تلبیه نگفته است آیا در لحظه التفات، تلبیه کافى است و تکلیف او چیست؟

ج - اگر مى‏تواند به مکّه برود و محرم شود و بقیه اعمال را که باید با احرام انجام دهد بجا آورد، باید چنین کند، و اگر ممکن نیست همانجا لبّیک بگوید، و اگر بعد از تقصیر یا حلق متذکّر شده، عملش صحیح است و لازم نیست لبّیک بگوید.

(939)س - شهر مکّه را چند رشته کوه‏هاى طولانى و مرتفع فرا گرفته و هر دو جانب کوه ساختمان شده است، گاهى چند کیلومتر باید از این جانب کوه رفت تا به جانب دیگر رسید، و ساکنین احد الجانبین جداى از جانب دیگرند، مثل شعب بنى عامر که نزدیک مسجد الحرام است و عزیزیه که 9 کیلومتر یا بیشتر در جانب دیگر است، و به حساب مسامحه عرفى به همه این قطعات مکّه گفته مى‏شود، آیا احرام حج تمتّع از تمام این نقاط و نقاط مشابه صحیح است یا نه؟

ج - اگر در مکّه است، احرام حج از آنجا صحیح است، هر چند از ساختمانهاى جدید الاحداث باشد.

مستحبّات احرام حج تا وقوف به عرفات‏

امورى که در احرام عمره مستحب بود در احرام حج نیز مستحب است و پس از این که شخص، احرام بسته و از مکّه بیرون آمد، همین که بر ابطح مشرف شود به آواز بلند تلبیه بگوید، و چون متوجّه منى شود بگوید:

«اَللَّهُمَّ اِیّاکَ اَرجُو، وَ اِیّاکَ أَدْعُو، فَبَلِّغْنِى اَمَلِی وَ أَصْلِحْ لِی عَمَلِی».

و با تن و دل آرام با تسبیح و ذکر حق تعالى برود و چون به منى رسید بگوید:

«اَلحَمدُ للَّهِ الّذِی اَقدَمَنِیهَا صَالِحاً فِی عَافِیَةٍ وَ بَلَّغَنِی هَذَا المَکانَ».

پس بگوید:

«اَللّهُمَّ وَ هَذِهِ مِنى‏ وَ هِیَ مِمّا مَنَنْتَ بِهِ عَلى أَولِیائِکَ مِنَ المَناسِکِ فَأَسأَلُکَ أَن‏تُصَلِّیَ عَلَى مُحَمّدٍ وَ آلِ مُحَمّدٍ وَ أَن‏تَمُنَّ عَلَیّ فِیهَا بِمَا مَنَنتَ عَلَى أَولِیائِکَ وَ أَهلِ طاعَتِکَ، فَإنَّمَا أَنَا عَبدُکَ وَ فِی قَبْضَتِک».

و مستحب است شب عرفه را در منى بوده و به اطاعت الهى مشغول باشد، و بهتر آن است که عبادات و خصوصاً نمازها را در مسجد خیف بجا آورد، و چون نماز صبح را بخواند تا طلوع آفتاب تعقیب گفته پس به عرفات روانه شود، و اگر خواسته باشد بعد از طلوع صبح روانه شود مانعى ندارد، ولى‏سنّت آن است که تا آفتاب طلوع نکرده از وادى مُحَسّر رد نشود و روانه شدن پیش از صبح مکروه است و چون به عرفات متوجّه شود این دعا را بخواند:

«اَللّهُمَّ اِلَیْکَ صَمَدتُ وَ اِیّاکَ اعْتَمَدتُ، وَ وَجْهَکَ أَرَدتُ فَأَسأَلُکَ أَنْ‏تُبارِکَ لِی فِی رَحْلَتِی وَ أَن‏تَقضِیَ لِی حَاجَتِی وَ أَن‏تَجْعَلَنِی الیَومَ مِمَّن تُبَاهِى بِهِ مَن هُوَ أَفضَلُ مِنّی».